11 - انفاق ، نابودى تكاثر و فزونخواهى ( 4 ) : در « قرآن كريم » تعبيرهاى گوناگونى براى برانگيختن مردمان به انفاق و هزينه گذارى به كار رفته است . از اين جمله است آن تعبير كه انفاق را عملى جهادى و همرديف با مجاهدهء به نفس و دادن جان در راه خدا ( شهادت ) قرار داده است ، در اين آيه : « * ( لكِنِ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَه ، جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ ) * . . . « 1 » ولى رسول خدا و كسانى كه با او ايمان آوردند ، با مالها و جانهاى خويش به جهاد برخاستند . . . » . اين گونه تعبير در بارهء انفاق و خواندن مردمان به آن ، از مهمترين راههاى مبارزهء اسلام با تكاثر و گرد كردن مال و پيدا شدن تفاوتهاى شديد مالى در ميان مسلمانان است ، چه از اين راه مردمان را به بخشيدن مال فرا مىخواند ، و مال را وسيله اى خدايى براى دست يافتن به هدفى الهى قرار مىدهد ، كه همسنگ با بخشيدن جان در راه خداوند متعال است . و پيداست كه پذيرفتن اين اصل و عمل كردن به آن ، به جهات گوناگون ، با چشم داشتن به مال تكاثرى سازگارى ندارد : نخست : اين انفاق جز از يك اخلاص دينى ژرف نتيجه نمىشود ، كه بنا بر آن انفاق مال با گذشتن از جان همتراز مىگردد ، و انفاقكننده همچون كسى مىشود كه جان خويش را در راه خدا مىدهد . و اين مقامى است كه البتّه متكاثرانى كه - به فرمودهء قرآن - تكاثر آنان را از تعهّد آگاهانه به دين بازداشته است ( و در باب يازدهم ، هنگام بحث از « روحيّات ايشان » به آن اشاره كرديم ) ، « 2 » هرگز به آن دسترسى پيدا نخواهند كرد . دوم : اينكه انفاق از مال تكاثرى - اغلب - چندان زياد بايد باشد كه همهء فضل المال ايشان را شامل شود . و اين اندازه انفاق كردن چيزى است كه هرگز دارندگان مال فراوان و طاغوتان اقتصادى به آن اقدام

--> « 1 » . « سورهء توبه » : 88 . « 2 » . ( جلد سوّم / 392 به بعد ) .